Vakantie gevoel

Hoe was je vakantie? Een maand of wat geleden een veel gestelde vraag op het werk, school en bij familie en vrienden. Als ik u nu deze vraag voorleg moet u misschien even diep graven, maar herinnert u zich een leuke vakantie; of niet natuurlijk. Bij mij staat de zomervakantie van 2009 nog vers in het geheugen.
 
Ik heb een zogenoemd 'samengesteld gezin'. Dat wil zeggen: mijn vriendin is gescheiden en heeft drie kinderen, ik ben gescheiden en heb twee kinderen. Zo bijzonder is dat niet, komt wel vaker voor wanneer je de cijfers van het CBS er op naslaat. Onze vijf kinderen variëren in leeftijd van 9 tot 20 jaar; respectievelijk 9, 13, 15, 18 en 20 jaar. Een interessant, maar ook uitdagend uitgangspunt wanneer je besluit gezamenlijk de zomervakantie door te brengen. Het woord 'probleem' heb je mij nog niet horen noemen.
 
Er was geen economische crisis te bespeuren bij onze poging om een vakantie accommodatie te boeken; er bleek nauwelijks iets beschikbaar te zijn. Pas na heel veel moeite lukte het ons om, via een Engelse camping operator, voor veel geld een 6 persoonstent aan de kust van Zuid Frankrijk te boeken. Kwam het even goed uit dat mijn (stief)dochter van 18 een vakantiebaantje voor 7 weken bij H&M had geregeld! We gingen dus uiteindelijk met twee volwassenen en vier kinderen op pad.
 
Om gedurende de reis niet op elkaars schoot te hoeven zitten, huurde ik voor de gehele vakantie een Ford Transit busje. Als bestuurder was ik de enige die comfortabel zat; passagiers moesten genoegen nemen met keiharde banken waarvan de rugleuningen niet verstelbaar waren. We hadden een lange reis voor de boeg en gelukkig bood het meenemen van heel veel kussens enig reis gemak voor de familie.
 
Het werd een voorspoedige reis. We arriveerden op een 5 sterren camping met zwemparadijs, een eigen supermarkt, pizzaria, snackbar, restaurant, bakkerij, wijnhandel, speeltuin, tennisvelden en boerderij met een eigen groente & fruitmarkt. En dit alles op een paar meter van het strand aan de Middellandsezee met werkelijk prachtig zomerweer en een hele aardige Engelse beheerder, die ons naar de gereedstaande tent bracht; wat kan dan het probleem zijn? Schrijf ik nou ‘probleem’?
 
In 2005 las ik een persbericht over echtscheidingen met de kop: "Record aantal scheidingen na vakantie". In dit bericht werd gewezen op de enorme hausse aan echtscheidingen dat ná de vakantie plaatsvindt. Destijds vond ik dit een vreemde constatering, temeer uit het artikel ook niet duidelijk werd waardoor dit nu werd veroorzaakt. Na de afgelopen vakantie kan ik mij er wèl iets bij voorstellen.
 
Het zou ongetwijfeld te maken kunnen hebben met de massale camping die we deelden met nog 5.000 andere gasten. Of het zou kunnen liggen aan onze tent die op 25 stoffige vierkante meters stond met geen enkele vorm van privacy. Of misschien lag het aan het bijzondere warme weer wat sommige een kort lontje geeft. Of misschien speelde de strijd tussen haar kinderen en mijn kinderen ons parten; de onderlinge irritaties over de meest onzinnige en uiteenlopende onbenulligheden. Wat het ook was, ik stond er bij en keek er naar. Tot die bekende druppel. Eerder dan gepland werd de bus ingepakt en zat ik weer achter het stuur. De rest dook diep weg in de kussens om daar niet eerder dan bij thuiskomst uit te kruipen.
 
Mijn vriendin en ik zijn een ervaring rijker. Let wel, we houden nog steeds van elkaar. Wij beide houden ook zielsveel van onze eigen kinderen; die van de ander misschien nu ietsje minder. Me dunkt, dat komt wel weer goed.
 
En nu is het bijna herfstvakantie. De school is er kennelijk aan toe; maar zijn wij dat als ouders ook? Een week vakantie lijkt mij heerlijk, maar dan wel met z’n tweetjes! Hoe dit te regelen? Mijn vriendin en ik hebben beide een ex, die zullen ons vast wel begrijpen en ons die vakantie ongetwijfeld van harte gunnen… ;-)
 
De groeten van uw vakantieman Manx.


(columns zijn eerder gepubliceerd in Ouderinfo CdB, schooljaar 2007/2008, 2008/2009 en 2009/2010)