Beste ouders, lotgenoten: in mijn herinnering, op foto's van verjaardagen, basisschool en vakanties zie ik een jochie en een klein meiske; Sieb en Roos. En wat een cliché, maar clichés zijn altijd waar, wat worden die kids snel groot! Groot, lang, slungelig en lomp, maar dus ook dwars en ongehoorzaam, ongeduldig en ongenuanceerd, tegenstrijdig en onredelijk, ongesteld en puisterig, vervelend en heel erg vervelend.
Sterk ook, althans Sieb, 15 jaar is hij nu. We zijn nu anderhalf jaar lid van de sportschool. Ik ben jaloers op dat lichaam van hem, want wat mij maar niet schijnt te lukken, kweekt hij met gemak spieren op plekken waarvan ik niet wist dat je ze daar had. Misschien omdat hij elke schooldag dik 10 kilometer van en naar College De Brink fietst. In weer en wind, terwijl ik de auto gebruik als ik een bui zie hangen.
Mijn kinderen worden zo vanaf 13 jaar drukker; destijds Sieb en nu Roos die in april 13 is geworden. Ze gaan een flinke discussie niet meer uit de weg. Alles wat je zegt of doet is verkeerd en jij hebt het altijd mis als je voor de zoveelste keer een gesprek aanknoopt. En ze zijn zo goed in het confronteren van jouw eigen tekortkomingen. Wat leren ze daar toch op die scholen?
Kortom, je ziet je kind fysiek veranderen en letterlijk groot en sterk worden en dat in combinatie met die andere eigenschappen, dat maakt het leven als ouder met die opgroeiende tiener er niet altijd even makkelijk op. En hebben ze weer zo'n bui, denk ik vaak aan: van wie hebben ze dit? Dat moet dan van hun moeder zijn, mijn ex-partner, want ik was vroeger niet zo. Toch? Niet dat ik mij kan herinneren althans... Onzin natuurlijk, dat is mijn selectief geheugen. Het is maar goed dat mijn moeder deze column niet leest.
Gelukkig is dit fenomeen al langer bekend; Google levert op moment van schrijven 228.000 hits op wanneer je op 'puberteit' zoekt (en nog eens bijna 52.000 hits als je 'pubertijd' intikt). Puberteit, een periode van veranderingen, het meest opvallend tussen tien en achttien jaar. Ik heb niet alle 280.000 verwijzingen gevolgd of gelezen, want ik kwam al snel tot mijn eigen psychologie, weliswaar van de kouwe grond. Ook al voelt het soms anders, laat merken dat je veel van je kinderen houdt. Dat gewoon hardop uitspreken helpt. Maak hen duidelijk dat je er altijd voor ze zal zijn, altijd. Betekent natuurlijk niet dat er geen regels of grenzen zijn; je moet vaak vlaggen voor buitenspel; meestal terecht, soms ook onterecht, maar dat hoort er bij. En voor de rest?
Uitzitten, ja gewoon die (puber)tijd uitzitten; het menselijk lichaam heeft je onvoorwaardelijk veroordeeld en gemiddeld staat er 3 jaar voor, zonder aftrek. Vanaf 2014 ben ik een vrij man. Ondertussen ga ik wel even met verlof. We zien treffen elkaar weer in september. Fijne vakantie.
Manx
(columns zijn eerder gepubliceerd in Ouderinfo CdB, schooljaar 2007/2008, 2008/2009 en 2009/2010)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten