Welke ouder houdt zich niet bezig met de keuzes van haar of zijn kind? Wij allemaal toch? Blijft lastig, bijvoorbeeld wanneer je anticipeert op het keuze gedrag van je kind en het loopt volkomen anders. Effectief blijft er weinig van jouw goede voornemen over; je was natuurlijk wel daadkrachtig. Maar welke strategie dan te volgen? Niets doen, stilstaan, afwachten? Of juist steeds corrigeren, al dan niet pro-actief? Helpt dat dan?
Het Europees Kampioenschap voetbal staat voor de deur. Ik las laatst dat er onderzoek is gedaan naar het nemen van strafschoppen. Wat blijkt? De keeper heeft bijna drie keer zo veel kans een strafschop te houden als hij niks doet! Blijven staan dus, op je geluk vertrouwen en afwachten of de bal toevallig jouw kant op komt. Dan steek je rustig je hand uit en tik je de bal het doel uit. Maar ja, welke doelman doet dit nou. Je kunt je wel voorstellen wat de reacties van het publiek zal zijn als iemand zo een penalty probeert te stoppen. Aan de andere kant, als het werkt… Nee, natuurlijk niet; als je tevoren weet dat de doelman niet naar een hoek duikt, pingel je de bal gewoon links of rechts naast hem. Kortom, er moet dus een zekere onvoorspelbaarheid zijn in welke hoek de keeper zal duiken.
Soms denk ik hier aan als ik mijn twee puberkinderen bezig zie. Het wordt je verteld dat je als ouder toch vooral consequent met kinderen moet zijn, dat schept grenzen en duidelijkheid. Doorgaans is dat ook zo, maar of dat altijd effectief is, waag ik te betwijfelen. Ik werp namelijk tegen dat dit voorspelbaarheid in de hand werkt, en dat kan weer minder effectief zijn. Onvoorspelbaar gedrag kan ook heel effectief zijn en is ook leuk om te doen. Met als voorbehoud dat je je eigen onvoorspelbare gedrag moet doseren, zeker in het begin. Als is het maar om er zelf even aan te wennen…
Zo had laatst de moeder van Sieb en Roos bedacht dat wanneer de kinderen bij haar thuis misplaatste opmerkingen zouden maken, grof taalgebruik bezigde of aan tafel niet 'normaal' konden eten er per incident een x-bedrag van het zakgeld in mindering zou worden gebracht. Zij verwachtte veel van deze maatregel want, zo was haar gedachte, met het vooruitzicht van minder zakgeld aan het eind van de maand zou je toch bereidt zijn om toch even op je woorden te letten, niet met volle mond te praten en met mes en vork te eten als dat aan je wordt gevraagd. Toch? Mijn probleem met de uitvoering van deze maatregel is dat wanneer als straf iets in mindering wordt gebracht van hetgeen wat je nog niet hebt ontvangen, je deze 'corrective maatregel' niet op het juiste moment voelt. Het idee van mijn ex-vrouw sprak mij echter wel aan.
Toen de Sieb en Roos het weekend naar mij toe kwamen, informeerde ik of de maatregel in de praktijk werkte. Mijn ex vertelde dat ze al wat in de 'pot' had zitten. Weliswaar virtueel, want de straf was een aftrekpost op het zakgeld wat de kinderen die maand nog moesten ontvangen. De kids bleken bij navraag niet echt onder de indruk, terwijl er toch genoeg aanleiding was om het zakgeld aan het eind van de maand naar beneden aan te passen. Maar ja, het was nog lang geen einde van de maand…
Ik legde 4 euro aan muntgeld op tafel en verdeelde dit tussen Sieb en Roos. "Ga jij ons nu zakgeld geven pa?" klonk het aarzelend en verbaasd. "Ja", zei ik, "zie het als een extraatje op het zakgeld wat je van je moeder ontvangt". Twee paar handen geraaiden de onverwachte meevaller naar zich toe. "Maar…", en ik legde mijn handen op die van Sieb en Roos, "maar als jullie bij mij de regel breken die je moeder heeft ingesteld, gooi je per overtreding direct een euro in de pot. En die pot is van mij!" Sieb en Roos keken elkaar aan. "Dus als we niets doen, krijgen we van jou extra zakgeld?!" Ja precies, zo ongeveer...
En nu hopen dat Van der Sar, als het er straks op aan komt, de goede hoek kiest!
Manx.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten