Gamen

Als ouder probeer je naast je rol als opvoeder iets speciaals te delen met je kind. Dat 'speciaals' is voor iedereen natuurlijk anders en heeft veel te maken met gevoel. Dat is niet voor iedereen altijd even makkelijk, dus hulpmiddelen zijn welkom.

Zo'n ouder - kind relatie wordt naar mijn mening versterkt door samen een liefhebberij of passie te delen. Makkelijke en bekende voorbeelden zijn zaken als sport en muziek: (ex)voetballende vader en zoon, een saxofoon spelende vader en dochter en zo zijn er legio voorbeelden bij bekend en onbekend Nederland. Dus ik ging opzoek naar wat ik deel of zou kunnen delen met mijn zoon.

Sieb zit niet voor niets op College de Brink, niet dat ik hem daartoe verplichtte, maar het is ook geen toeval. We zijn alle twee gek op auto's, dus dat Sieb voor voertuigentechniek kiest ligt voor de hand. Maar de laatste tijd komt de klad in die voorliefde voor auto's. Komt een beetje door mij, want hoewel ik er wel weer eentje heb, voor de liefhebber een Volkswagen Karmann Ghia, heb ik nu even geen zin in (en geen geld voor) een nieuw restauratie project. Natuurlijk zijn er alternatieven, maar samen met Sieb postzegels en sigarenbandjes verzamelen is toch wel een beetje passé. Wat dan wel?

Bij toeval kruiste totaal iets anders ons pad: Gamen! Om precies te zijn: Online Gamen. Spelletjes doen op een computer of nog beter, op een game console als een Playstation 3, via het internet met andere online gamers. Ja kom daar maar eens mee als volwassene. Je wordt meewarig aangekeken wanneer je vertelt dat je deze passie deelt met je zoon. Nee, samen met je zoon uren naar een dobber turen wordt door je omgeving sneller geaccepteerd dan dat je aangeeft dat je samen in een squad binnen een digitale en virtuele wereld na een zwaar en inspannend gevecht de vijand hebt verslagen.

Misschien wordt het tijd om dat aura van misprijzen met betrekking tot gamen en gamers eens door te prikken. Mijn ervaring met gamen is dat je niet primair gericht bent op beloningen, maar op zelfverbetering. Bovendien raak je gewend aan samen te werken in verschillende teams, zeker als je een groot doel, waarbij de inzet van verschillende disciplines noodzakelijk is, dient te bereiken. Gamers verleggen voortdurend hun grenzen en zoeken telkens nieuwe oplossingen voor problemen. Dat zeg ik niet, maar twee onderzoekers van de Universiteit van Southern California die hier onderzoek naar hebben gedaan en hun bevindingen in een artikel op de site van The Harvard Business Review hebben geplaatst. Daarin beschreven zij eerder dit jaar hoe gaming juist die karaktereigenschappen in gamers versterkt, die van de werknemer van de toekomst verwacht zullen worden.

'The Gamer Disposition', noemen de wetenschappers Brown en Thomas, die het onderzoek deden, het. Vrij vertaald: de gamer-mentaliteit. Het ligt ook wel voor de hand: wie in zijn vrije tijd een internationaal team van 4, 12 of wel 40 man naar een overwinning leidt, moet daar haast wel iets van opsteken. Zelfs al vinden die overwinningen plaats in een virtuele wereld. De gamewereld als unieke leeromgeving. Bent u er nog? Ja, ik zie wel mogelijkheden maar geef onmiddellijk toe dat dit voor de korte termijn en in het praktijk onderwijs wat lastig is. Maar de voortekenen zijn er al; in het spel dat mijn zoon en ik vaak samen spelen dienen wij bij het veroveren en het verslaan van de vijand bijvoorbeeld een tank te repareren wanneer deze onverhoeds door de vijand beschadigd wordt. Zo’n reparatie is alleen mogelijk wanneer we binnen het spel voor een karakter kiezen die een bepaalde (faciliterende) rol vervult. Je krijgt punten wanneer het betreffende voertuig wat je repareert tot jouw team behoort en extra punten wanneer jouw maatje in het voertuig zit en het herstellen samen uitvoert. Helaas is de reparatie an sich, omwille van het spel, sterk gesimplificeerd. Maar ik zie het wel als een begin van een ontwikkeling die mogelijk en uiteindelijk leidt tot lopen van een stage en het opdoen van ervaring in een virtuele wereld.

Nu de school en de docenten er enthousiast voor maken. Dat wordt nog een hele kluif, want ik hoor nog al te vaak docenten verzuchten: "Nog meer verandering. Wanneer houdt het nu eens op? Daar moeten we vanaf!" Misschien kan ik beginnen door eerst met ze een potje te gaan gamen.

CU online!

Manx

(columns zijn eerder gepubliceerd in Ouderinfo CdB, schooljaar 2007/2008, 2008/2009 en 2009/2010)