Ik kan, als mij dat gevraagd wordt, veel ‘speciale datums’ herinneren. Data die in je geheugen gegrift staan omdat er toen echt iets heel bijzonders gebeurde. Data die (wereld) geschiedenis schreven. Ik ga zie niet opsommen, daar is deze column niet voor bedoeld. Er zijn ook datums in mijn privé sfeer die ik nooit meer vergeet; hoewel, dat schijnt wel vaker voor te komen bij mannen, ik niet meer de datum van mijn huwelijk weet. In mijn geval niet erg, want ik ben al een jaartje of wat gescheiden en typisch genoeg kan ik mij die datum wel herinneren...
Doorgaans geldt voor iedereen dat je de verjaardag van kind, vader, moeder, broer of zus niet vergeet, toch? Maar veelal ligt dit anders wanneer iemand in je directe omgeving overlijdt. Na een paar jaar denk je: wanneer is oma ook al weer overleden? Behalve wanneer deze dag samenviel met een 'speciale dag' als Kerst, oud & nieuw, Koninginnedag, of... ja: een verjaardag.
9 november, een paar jaar geleden. Siebren wordt 10 jaar en dat wordt uitgebreid met de hele familie gevierd. Alleen ‘Omama’ voelde zich niet goed en sloeg de verjaardag van haar enige achterkleinzoon voor het eerst over. Omama is een kleine, maar sterke vrouw, geboren aan het begin van de vorige eeuw. Natuurlijk met de nodige ouderdoms klachten, maar ook hier geldt 'krakende wagens lopen het langst'. Toch, we maakten ons zorgen. Ze was er immers altijd bij en nu voor het eerst niet. Ondanks het gemis werd het een gezellig feest. Tot we aan het eind van de middag te horen kregen dat omama die middag was overleden. Sieb en wij in tranen, de sfeer bedrukt. De uitgepakte cadeaus, de heerlijke taart en de kleurige slingers en ballonnen veranderden daar niets aan.
Vrijdag 6 februari, drie maanden later. Ik heb een drukke dag: mijn ex is jarig en ik heb de kinderen. 's Morgens werken en 's middags met de kids op de koffie bij hun jarige moeder. Het is gezellig. Ik heb die middag nog een 'klusje'. Ik heb voor mijn ouders een nieuwe tv gekocht en die ga ik bij hen afleveren. Het oude toestel vertoonde gebreken en dat leidde bij mijn vader, vooral onder het voetbal kijken, tot grote ergernis. Met de komst van dit splinternieuwe toestel is dat verleden tijd. Aan het eind van de middag installeer ik samen met mijn vader het nieuwe toestel. Ziet er goed uit. Het sportkanaal toont een herhaling van een voetbalwedstrijd. Ik zie dat mijn vader geniet van de mooie scherpe beelden en het fantastische geluid.
’s Avonds om tien uur gaat de telefoon. Ma? Ze stamelt: “Papa is overleden. Plotselinge hartstilstand toen hij de parkeerplaats afliep...” Ik ben stil, maar hervat mijzelf snel. Ik weet dat mijn moeder mij nodig heeft en ik ren naar de slaapkamer van Sieb en Roos: “Jongens opstaan!”. Twee paar slaperige ogen staren mij verbaasd en vragend aan. “Opa is overleden, we gaan nu direct naar oma” is alles wat ik zeg. Waar Roos normaal draalt om de juiste kleding combinatie en Sieb altijd uren nodig heeft om zijn haar in model te brengen, zitten we binnen tien minuten in de auto; Sieb naast mij, Roos achterin.
Sieb kijkt mij aan, terwijl ik de auto in gang zet. “Pap...” begint hij aarzelend, “Pap, op mijn verjaardag kwam Omama te overlijden... En nu opa, precies op de verjaardag van mama.” Ik krijg een brok in mijn keel en minder snelheid. Ik kijk Sieb aan; zijn gezicht spreekt boekdelen en ik zie en voel bij hem vertwijfeling. Maar voordat ik ook maar één woord kan uitbrengen, klinkt er van de achterbank: “Ben benieuwd wie er op mijn verjaardag dood gaat!” Ik stik zowat van het lachen.
Een paar maanden later werd Roos 8 jaar. Mooie cadeaus, heerlijke taart, prachtige slingers en kleurige ballonnen: groot feest! En ik feliciteerde die dag iedereen die ik maar tegenkwam. En weet je, er ging niemand dood!
Fijne dagen. Manx.
(columns zijn eerder gepubliceerd in Ouderinfo CdB, schooljaar 2007/2008, 2008/2009 en 2009/2010)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten