Ouder worden, ouder zijn

Ouder worden: heel natuurlijk voor een kind in de tienerleeftijd, precies in een periode dat hormonen zowel het innerlijk als het uiterlijk veranderen. Niet makkelijk.

Ouder zijn: vader of moeder. Misschien voor sommigen wel in de rol van vader én moeder. Ook niet makkelijk.

Mijn twee kinderen vragen beide regelmatig om aandacht. Je herkent dit vast wel. Uiteraard is die aandacht telkens verschillend. Waarom zou het ook een keer makkelijk zijn. Maar ach, het heeft ook zijn charme en ik prijs mijzelf gelukkig, dus klagen mag, maar dat doe ik niet. Nou, een beetje dan in relatie tot mijn huisvesting.

De situatie: ik, gescheiden man, met een goede omgangsregeling voor de kinderen, woon in een huis met twee slaapkamers. Het laat zich makkelijk raden: één voor mij en één voor de kids, die zij delen door middel van een stapelbed. Beide, een jongen en een meisje, waren zes jaar geleden nog zo klein... Het paste en ik zag geen problemen. Als Roos ging staan op het bovenste bed, kon ze het plafond niet eens raken. Ze was ook pas 4. Kom daar nu maar eens om.

Siebren kroop al snel in het onderste deel van het stapelbed welke omgetoverd werd tot 'zijn hol', uiteraard voorzien van de nodige versierselen. Altijd een uitdaging om dat bed te verschonen, wanneer je respect hebt voor de met zorg bevestigde bedversierselen en andere persoonlijke eigendommen. Ze zijn nu ouder, 10 en 13 jaar. En verschillend!

'Wordt het niet eens tijd om uit te kijken naar een andere woning', vroeg ik mij laatst af. Een andere woning met drie slaapkamers. Immers, ook Roos zal over niet al te lange tijd de ‘basis’ verruilen voor het ‘voortgezet’ onderwijs. En dan die hormonen.... Had ik die al genoemd? Dus als ouder denk je dan het beste met ze voor te hebben door hen beide een eigen slaapkamer te bieden. Daarmee zadelde ik mijzelf automatisch op met een (financiële) uitdaging.

Een uitdaging? Ik heb er wakker van gelegen! Totdat een vriend tegen mij zei: 'man, waar maak jij je toch zo druk over? Die twee zullen later, als ze ouder zijn, juist met plezier terugdenken aan die tijd dat ze bij jou sliepen; samen in dat stapelbed, waar ze tot middernacht met elkaar kletsen over alles wat hen bezig hield'.

Als ouder heb ik plots een zorg minder, want hij heeft gelijk! Immers, mijn kinderen laten altijd weten hoe fijn ze het bij mij vinden. En ja, dan kan ik het mij goed voorstellen dat zij later met plezier terugdenken aan de tijd dat ze ouder werden op die gedeelde slaapkamer bij hun vader.

Cliché, maar goed gemeend: vergeet niet te genieten als je 'ouder' wordt, of 'ouder' bent.

(columns zijn eerder gepubliceerd in Ouderinfo CdB, schooljaar 2007/2008, 2008/2009 en 2009/2010)