Ongelijk zijn

We zijn helemaal niet gelijk: mentaal niet, fysiek niet. Ook met wat we doen of onze prestaties niet. Niets is gelijk. Waarom dan wel zoeken naar 'gelijke behandeling'?

Siebren en Roos zijn mìjn kinderen; ik ben hùn vader. Tot zover zijn mijn kinderen 'gelijk'. Voor de rest… Je herkent dit als ouder van twee of meer kinderen vast wel: open deuren genoeg wanneer ik de ongelijkheid of verschillen tussen mijn twee kinderen ga typeren.

jongen - meisje;
donkerblond - licht blond (met klitten als ze het niet kamt);
sterk - slap (bij het 'armpje drukken');
rechtshandig - rechtshandig maar 'schiet' met links;
vmbo - havo;
ijdel - onverschillig;
snel en veel eten - langzaam en weinig eten;
vroeg op - uitslaper.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Hoe ga je om met die 'ongelijkheid' bij de opvoeding van je kinderen?

Veel van mijn opgesomde ongelijkheden doen er helemaal niet toe. Natuurlijk breng ik ze beide tegelijkertijd èn eenduidig de normen en waarden bij zoals we die in onze samenleving wenselijk achten.

Ik stimuleer ze beide, wederom gelijkwaardig en eenduidig, waarom naar school gaan en leren belangrijk is en waarom je goed je best moet doen. Maar wat doe ik nu met karaktereigenschappen die van invloed zijn op het gedrag of leerprestatie op school? Daar verschillen die twee ook erg in: de één moet er keihard voor werken en haalt voldoendes; de ander is intelligent, de leerstof komt bekant aanwaaien, maar is wat lui. Haalt wel voldoendes, terwijl het resultaat veel beter zou zijn geweest met wat meer inspanning.

Kortom, beide halen op rapporten voldoendes, maar het niveau waarop ze leren, de investering is ongelijk. Is gelijke beloning nu op zijn plaats? Op basis van het resultaat zou je kunnen concluderen van wel. Maar is dat ook echt wel zo?

Ik maakte het mijzelf behoorlijk moeilijk. Ik vind de ongelijke beloning voor mijn hardwerkende nakomeling, met voldoendes op het rapport en overgang naar de volgende klas t.o.v. de 'luie' descendent, die weliswaar hetzelfde resultaat boekte, maar daarbij ver onder het niveau presteerde terecht. En mijn tieners? Als ouder doe je het per definitie verkeerd.

Wat mij dan bijna tot tranen toe beroerd is wanneer die twee het door mij opgeworpen verschil in beloning gelijktrekken door op gezette tijden de 'dure' PSP en de 'gewone' mp3 speler onderling uit te wisselen en mij bij die actie trakteren op een triomfantelijke blik in hun ogen.

Tjonge, wat hou ik toch van ongelijkheid en veel van mijn kinderen!

(column eerder gepubliceerd in Ouderinfo CdB, cursusjaar 2006/2007 nr. 5, Juni 2007)